NGA DAVIDOVCI I VOGËL TEK SKENA NDËRKOMBËTARE – NJË RRUGËTIM I IDENTITETIT, ARTIT DHE KRENARISË KOMBËTARE

Linda në një fshat të vogël e të bukur, në Davidovc, një vend i thjeshtë në hapësirën e Kosovës, por i pasur me kujtesë, traditë dhe shpirt njerëzor. Aty, mes natyrës, njerëzve të zakonshëm dhe jetës së thjeshtë, nisi rrugëtimi i një njeriu që do t’i kushtonte gjithë jetën artit dhe do ta shndërronte përvojën e tij njerëzore në një gjuhë universale të ngjyrës, formës dhe emocionit.

Nga ai fshat i vogël, rruga e Shefqet Avdush Eminit do të zgjerohej shumë përtej kufijve të vendlindjes. Por, pavarësisht se sa larg e çoi arti, ai nuk u shkëput kurrë nga burimi i tij. Përkundrazi, Davidovci mbeti pjesë e pandashme e kujtesës së tij artistike dhe njerëzore. Nëse sot emri i tij është i pranishëm në hapësira të ndryshme të artit ndërkombëtar, rrënjët e kësaj historie gjenden pikërisht aty ku nisi gjithçka: në vendlindje.

Davidovci nuk është vetëm një pikë në hartë. Për artistin, ai është një kujtesë e gjallë, një simbol i origjinës dhe një dëshmi se madhështia nuk përcaktohet nga madhësia e vendit ku lind njeriu, por nga madhësia e ëndrrës që ai bart brenda vetes dhe nga forca me të cilën punon për ta realizuar atë.

Një fëmijë i lindur në një fshat të vogël mund të ketë një botë të pafundme brenda vetes. Dhe pikërisht kjo botë, përmes viteve të punës, përkushtimit, studimit dhe sakrificës, mund të shndërrohet në art. Shefqet Avdush Emini është dëshmi e kësaj të vërtete.

Nga Davidovci drejt botës, rrugëtimi i tij nuk ka qenë thjesht një udhëtim profesional. Ka qenë një udhëtim i gjatë shpirtëror dhe krijues, në të cilin kujtesa e vendlindjes, përvoja e popullit të tij, emocionet njerëzore dhe kërkimi i vazhdueshëm artistik janë bashkuar në një identitet të veçantë.

Sot, kur emri i tij shfaqet në skenën ndërkombëtare të artit, Davidovci mund të shihet si një pikë e vogël nga e cila është ndezur një dritë më e madhe. Një dritë që nuk i përket vetëm individit, por edhe vendit prej nga ai erdhi.

Sepse arti i vërtetë nuk e harron kurrë rrënjën.

Ai mund të udhëtojë nëpër muze, galeri, ekspozita dhe simpoziume të botës; mund të komunikojë me kultura të ndryshme dhe të kapërcejë gjuhët, kufijtë e shtetet, por brenda tij mbetet gjithmonë një kujtesë e vendit ku shpirti i artistit mori frymën e parë.

Dhe pikërisht këtu qëndron edhe dimensioni patriotik i këtij rrugëtimi: jo në një krenari boshe apo në fjalë të mëdha, por në aftësinë për ta përfaqësuar vendin dhe kombin përmes punës, talentit, kulturës dhe dinjitetit.

“Unë i takoj kombit tim dhe do të mburrem gjithmonë që jam shqiptar.”

Kjo nuk është vetëm një deklaratë identitare. Është një qëndrim i ndërgjegjshëm ndaj origjinës. Është pranimi me krenari i një trashëgimie historike, kulturore dhe shpirtërore që artisti e bart me vete kudo që shkon.

Të jesh shqiptar, në këtë kuptim, nuk është vetëm të thuash se nga vjen; është të mos e harrosh kurrë atë që të ka formuar. Është ta respektosh gjuhën, kujtesën, kulturën, historinë dhe sakrificat e njerëzve që kanë ardhur para teje. Është të ecësh përpara pa e mohuar rrënjën.

Shefqet Avdush Emini e ka mbajtur këtë lidhje me origjinën jo si një kufizim, por si një burim force krijuese.

Ai nuk është larguar nga vendlindja për ta harruar atë. Është larguar për ta çuar zërin e saj më larg.

Dhe kjo është një nga bukuritë më të mëdha të artit: një njeri mund të largohet fizikisht nga vendi i tij, por vendi i tij mund të mbetet përgjithmonë brenda veprës.

Në këtë kuptim, Davidovci është më shumë se vendlindja e një artisti. Ai është kapitulli i parë i një historie që vazhdon të shkruhet në gjuhën universale të artit.

Nga një fshat i vogël drejt një bote të madhe.

Nga një fillim modest drejt një karriere të ndërtuar me punë dhe përkushtim.

Nga kujtesa personale drejt një shprehjeje universale.

Dhe nga identiteti shqiptar drejt dialogut me botën.

Kjo është rruga e një artisti që nuk e ka harruar kurrë se ku ka lindur.

Prandaj, kur sot shohim emrin e Shefqet Avdush Eminit në kontekstin e artit ndërkombëtar, duhet të kujtojmë edhe atë fillim të thjeshtë. Sepse pas çdo artisti të madh ekziston një histori njerëzore; ekziston një vend, një familje, një fëmijëri, një kujtim, një ëndërr dhe një rrugë e gjatë sakrifice.

Davidovci është pjesë e asaj historie.

Dhe nëse sot Davidovci mund të shihet si një dritë e vogël që ka depërtuar në skenën ndërkombëtare të artit, kjo dritë është dëshmi e fuqisë së njeriut për të kapërcyer kufijtë pa humbur rrënjët.

Nga Davidovci i vogël, një zë i madh drejt botës.
Nga Kosova, një artist shqiptar në dialog me njerëzimin.
Nga rrënjët, drejt pafundësisë së artit.

ILAZ HYSEN E KAM NJOHUR SI DJAL TE MIRE, NE KOHEN E RINIS. TANI ESHTE DOKTORR)).

I PERSHENDES MIQET E MI, POETIN E FAMSHEM FARUK TASHOLLIN DHE SHOKUN E KLASES ILAZ HYSEN.