SHEFQET AVDUSH EMINI DHE GJUHA E NGJYRAVE QË FLASIN PËR SHQIPTARE

Shefqet Avdush Emini është një nga emrat më të fuqishëm të artit bashkëkohor shqipatar. I lindur në ne Davidovc, Kosovë ai e ka rritur artin e tij mes dy botëve: traditës së thellë shqiptare dhe gjuhës së lirë të ekspresionizmit modern evropian. Piktura e tij nuk është thjesht një imazh mbi kanavacë. Është një rrëfim, një britmë, një këngë që del nga furça dhe ngjyra.

Në këtë foto e shohim atë në atelienë e tij, me kapele të bardhë, i përqendruar përpara një kanavace të madhe. Drita nga dritaret e mëdha bie mbi kavaletin dhe mbi duart e tij që lëvizin me siguri. Kjo është atmosfera ku lind arti i Shefqetit: një hapësirë mes tullave, drurit dhe aromës së bojës ku koha ndalet dhe mbetet vetëm dialogu mes artistit dhe veprës.

STILI DHE KARAKTERISTIKAT E PIKTURËS SË TIJ
Piktura e Shefqet Avdush Eminit nuk kërkon përsosmëri fotografike. Ajo kërkon të vërtetën emocionale. Ai është një piktor ekspresionist dhe post-impresionist. Goditjet e furçës janë të shpejta, të guximshme, ndonjëherë të ashpra. Ngjyra nuk vendoset me kujdes, por hidhet me pasion.

Elementet kryesore që e bëjnë të dallueshëm janë:
1. *Ngjyra si emocion*: Paleta e tij dominon nga të verdhat e ndezura, të kuqtë e zjarrtë, blutë e thella dhe të zezat kontrastuese. E verdha në veprën këtu nuk është vetëm sfond. Është dritë, është energji, është shpirti i një gruaje shqiptare që shkëlqen edhe në mes të errësirës.
2. *Portreti femëror si simbol*: Shpesh qendra e veprave të tij janë gratë. Jo si objekte bukurie, por si bartëse të historisë, dhimbjes dhe forcës. Në këtë pikturë fytyra del nga kaosi i ngjyrës. Sytë janë të mëdhenj, të mbushur me melankoli dhe dinjitet. Linjat nuk janë të qarta, sepse vetë jeta e gruas shqiptare nuk ka qenë kurrë e drejtë dhe e lehtë.
3. *Tekstura dhe lëvizja*: Nëse i afroheni pikturës së tij, shihni shtresa boje. Shihni gjurmët e shpatullës, vijat e kuqe që presin kanavacën si plagë, dhe të bardhën që shpërthen si shpresë. Çdo shtresë është një ditë, një kujtim, një luftë.
4. *Bashkimi i traditës me modernen*: Edhe pse përdor një gjuhë shumë moderne dhe abstrakte, fryma e pikturës së tij është thellësisht shqiptare. Në veshje, në shami, në shikimin e grave të tij mund të lexosh Drenicën, Preshevën, Kosovën. Ai nuk pikturon vetëm një grua. Ai pikturon nënën, motrën, gruan që mbajti shtëpinë dhe kombin gjallë.

ÇFARË NA THOTË KJO VEPRË KONKRETE
Kanavaca në foto është një shpërthim. Sfondi i verdhë është si një diell që digjet nga brenda. Mbi të ngrihet një figurë femërore e copëtuar dhe e ribashkuar nga ngjyra. Blu, e kuqe, e bardhë dhe e zeza përplasen me njëra-tjetrën. Vija e kuqe që del nga fyti mund të lexohet si një britmë e mbajtur për shumë vite. E bardha në qafë dhe në gjoks është si një zbukurim tradicional, por i shkrirë me modernen.

Shefqeti nuk e pikturon realitetin ashtu siç e shohim. Ai e pikturon ashtu siç e ndjen. Dhe ajo që ndjen është krenaria, dhimbja, bukuria dhe rezistenca e popullit të tij. Kur ai mban furçën në dorë, ai nuk është thjesht duke pikturuar. Ai është duke dëshmuar.

RËNDËSIA E TIJ NË ARTIN SHQIPTAR
Shefqet Avdush Emini i përket asaj brezi artistësh që e nxorën artin shqiptar nga kufijtë lokalë dhe e sollën në një bisedë më të madhe, ndërkombëtare. Ai ka ekspozuar në shumë vende dhe puna e tij është vlerësuar për sinqeritetin dhe forcën që ka.

Më e rëndësishmja: ai i dha zë një figure që shpesh ishte lënë në heshtje - gruas shqiptare. Nëpërmjet ngjyrave të tij, ajo nuk është më e heshtur. Ajo flet, ajo qan, ajo këndon.

Arti i Shefqetit na kujton se piktura mund të jetë më shumë se dekor. Mund të jetë dokument, mund të jetë terapi, mund të jetë identitet.

Në fund, kur shikon Shefqet Avdush Eminin duke punuar, kupton një gjë: artisti i vërtetë nuk e zotëron ngjyrën. Ngjyra e zotëron atë. Dhe në rastin e tij, ajo ngjyrë flet shqip.